Platforma Buildner ogłosiła wyniki 5. edycji międzynarodowego konkursu architektonicznego „Home for the terminally ill”, którego celem było znalezienie nowych sposobów projektowania hospicjów jako przestrzeni godności, refleksji i wsparcia emocjonalnego. Uczestnicy mieli za zadanie odejść od czysto klinicznych modeli i zaproponować miejsca, które poprzez architekturę wspierają zarówno pacjentów, jak i ich bliskich, łącząc prywatność z możliwością budowania relacji.

W gronie wyróżnionych projektów znalazły się prace trzech studentek naszego wydziału, które okazały się jedynymi przedstawicielkami z Polski!

Projekt „Axis of Light” Pauliny Piekarz - Buildner Student Award

Nagrodę Buildner Student Award otrzymała Paulina Piekarz - studentka I roku studiów magisterskich na kierunku Architecture and Urban Planning na naszym wydziale, która na potrzeby konkursu zaadaptowała swój dyplomowy projekt inżynierski, zrealizowany pod opieką dr. inż. arch. Krzysztofa Cebrata.

Projekt hospicjum w Raciborzu powstał z potrzeby stworzenia miejsca, które oprócz opieki medycznej daje ukojenie, poczucie bliskości i obecności. To architektura, która nie dominuje, lecz towarzyszy, tworząc „dom”, w którym choroba przeżywana jest z godnością i we wspólnocie.

Założeniem było zaprojektowanie kameralnego kompleksu dla 20 mieszkańców, z częścią terapeutyczną otwartą również na lokalną społeczność. Układ oparto na trzech strefach — mieszkalnej, terapeutycznej i wejściowej — zapewniających równowagę między prywatnością a dostępnością. Budynek wykonano z ekologicznych materiałów, takich jak drewno CLT i beton konopny, a jego uzupełnieniem są ogród i szklarnia.

Projekt „Axis of Light” doceniony został przez członków jury za prostotę, klarowność i przestrzenne doświadczenie w ludzkiej skali. Podkreśla on terapeutyczną rolę światła, wykorzystując wysokie, pionowe otwarcie w kontemplacyjnej przestrzeni wnętrza, aby stworzyć symboliczną oś łączącą niebo, ziemię i obecność człowieka.

„Safe Haven” – Weronika Zając

Weronika Zając swój projekt konkursowy  również opracowała na podstawie dyplomu inżynierskiego, przygotowanego z pomocą dr inż. arch. Marka Piróga, a wyróżniony on został również w konkursie Dyplom Inżynierski Roku SARP. Zakładał on stworzenie innowacyjnego modelu hospicjum, skoncentrowanego na poprawie jakości życia pacjentów w terminalnej fazie choroby oraz ich rodzin. Obiekt zapewnia kompleksową opiekę stacjonarną, realizowaną przez zespół specjalistów, w tym pielęgniarki, psychologa, fizjoterapeutę, kapelana i wolontariuszy. Budynek zaprojektowano także z myślą o pracownikach z niepełnosprawnościami, zapewniając im dostępne i komfortowe warunki pracy.

Hospicjum pełni istotną rolę w opiece nad osobami nieuleczalnie chorymi, oferując przestrzeń sprzyjającą wyciszeniu i chwilowemu oderwaniu od codziennych trudności. Przewidziano w nim miejsce dla 15 pacjentów, ich bliskich oraz personelu. Obiekt funkcjonuje w trybie dziennym – pacjenci po pobycie wracają do domów lub szpitala. Program obejmuje zarówno funkcje medyczne, jak i rekreacyjne, z uwzględnieniem przestrzeni prywatnych i wspólnych, kuchni oraz małej biblioteki.

Bryła budynku została harmonijnie wpisana w krajobraz. Parterowy obiekt częściowo wtopiono w skarpę, a jego fragment unosi się nad zboczem. Prostą formę wzbogaca skośny dach oraz centralny dziedziniec, który zapewnia doświetlenie i kontakt z naturą. Elewację tworzą pionowe drewniane szprosy, regulujące dostęp światła i podkreślające rytm bryły.

Funkcjonalnie budynek dzieli się na strefę prywatną i wspólną. Część medyczna obejmuje m.in. pokój pielęgniarki, fizjoterapię, sale terapeutyczne i przestrzeń do medytacji. W części wspólnej znajdują się kuchnia, kaplica, sala spotkań oraz przestrzeń rekreacyjna z biblioteką.

Konstrukcja obiektu opiera się na drewnie (system Holz 100) oraz częściowo na żelbetowych słupach. W projekcie wykorzystano modrzew, jako trwały i lokalny materiał. Budynek wyposażono w panele fotowoltaiczne oraz system zbierania wody deszczowej, która po filtracji może być ponownie wykorzystywana, wspierając oszczędność zasobów naturalnych.

 OASIS – Oliwa Macur

Projekt Oliwii Macur pomyślany został jako przestrzeń opieki, wytchnienia i łagodnego towarzyszenia, a zaproponowana architektura wspiera równowagę emocjonalną poprzez światło, zieleń i starannie skomponowane sekwencje przestrzenne. Sale terapii, przestrzenie wspólne oraz miejsca cichej refleksji zaprojektowano tak, aby sprzyjały godności, intymności i poczuciu bezpieczeństwa w momentach szczególnej wrażliwości.

W sercu projektu znajduje się ogród sensoryczny, który angażuje zmysły wzroku, zapachu, słuchu i dotyku poprzez warstwową roślinność, zmienność sezonową, rośliny aromatyczne, miękkie faktury oraz subtelną obecność wody i wiatru. Staje się przestrzenią powolnego ruchu, obserwacji i cichego kontaktu z naturą, przynosząc ulgę w stresie i sprzyjając uważnej obecności.

Wspólne przestrzenie wewnętrzne — takie jak biblioteka, wspólny salon, pracownia, kuchnia i jadalnia, kaplica międzywyznaniowa oraz strefa terapii — zostały zaprojektowane tak, aby wspierać zarówno interakcje społeczne, jak i chwile wyciszenia. Zamiast izolować użytkowników, hospicjum towarzyszy im, tworząc środowisko, w którym bycie razem i samotność współistnieją w spokojnym, zrównoważonym rytmie.

Budynek stanowi pierwszy etap większej wizji, która w kolejnej fazie zakłada powstanie hospicjum całodobowego oraz centrum wsparcia dla rodzin. Razem elementy te tworzą spójny, a zarazem funkcjonalnie niezależny zespół, połączony wspólnym krajobrazem i jednolitym językiem architektonicznym. Pod całym kompleksem zaprojektowano podziemny parking, zapewniający wygodny i dyskretny dostęp dla personelu, pacjentów i odwiedzających.

ZOBACZ WIĘCEJ!

Więcej o naszych studentkach i ich projektach przeczytać można na stronie konkursu, a projektantkom serdecznie gratulujemy!