Biblioteka Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej (Oddział Centrum Wiedzy, E3) przy ulicy Chemicznej powstała jako przebudowa zachowanego fragmentu budynku laboratorium maszynowego dawnego zespołu szkół Rzemiosł Budowlanych i Budowy Maszyn. Laboratorium ukończono w 1907 roku na podstawie projektu architekta magistrackiego Karla Klimma. Służył on uczniom szkoły budowy maszyn do zajęć warsztatowych z wykorzystaniem napędzanych parą obrabiarek, tokarek i frezarek.
Budynek zaprojektowany z narożną wieżą, usytuowany na zamknięciu osi ulicy Ukrytej, składał się z kilku zróżnicowanych pod względem wielkości i kształtu brył o różnych funkcjach: pompowni z wieżą wodną, hali maszyn, hali obrabiarek oraz kotłowni parowej z kominem. Jego architektura nosiła cechy secesji i historyzmu o uproszczonych formach romańskich. Elewacje pokryto „czesanym” tynkiem i ozdobiono detalami z piaskowca. Wejście prowadzące do budynku od strony ulicy Chemicznej, zostało ujęte w późnogotycki portal - spolium, zamknięty dwuramiennym łukiem. Cokół zachodniej elewacji wieży wyłożony kamienną okładziną z granitu, z trzema różnymi typami boniowania, był w kompleksie szkolnym jednym z wielu przykładów ekspozycji dydaktycznej dla uczniów szkoły budowlanej.
        W czasie działań wojennych w 1945 roku budynek został zniszczony w 75 procentach. Nie zachowała się hala maszyn i kotłownia wraz z kominem, bryła pompowni z wieżą była uszkodzona. Na początku lat 60. XX wieku rozebrano resztki użytkowego poddasza pompowni i wieżę, wykonano adaptację zachowanej części budynku na warsztat mechaniki precyzyjnej z lakiernią dla Wydziału Łączności Politechniki Wrocławskiej. Do 2006 roku pełnił on funkcję laboratorium Wydziału Elektroniki. W latach 2015–2016 został przebudowany na podstawie projektu biura „Creoproject” (arch. Bartosz Żmuda) z zachowaniem i częściową rekonstrukcją fragmentu zabytkowego laboratorium. (Opracowała dr inż. arch. Agnieszka Gryglewska)