Dawny dom mieszkalny dyrektorów szkół Rzemiosł Budowlanych i Budowy Maszyn został zbudowany w latach 1902–1903 w południowo-zachodniej części działki zespołu szkolnego, przy ulicy Rozbrat. W zaprojektowanym przez Karla Klimma budynku „nie na wzór pałacu, ale mieszczańsko przytulnie” urządzono wygodne mieszkania połączone z ogrodami i słonecznymi werandami.
Malowniczo ukształtowany budynek otrzymał secesyjny wystrój wnętrz i elewacji. Podobnie jak w przypadku gmachu szkoły, powstały tu wzorcowe konstrukcje, materiały i technologie, służące jako pomoc dydaktyczna dla uczniów szkoły budowlanej. Prace budowlane prowadziły renomowane firmy. Na szczytach, kolumnach werandy i loggi można dziś dostrzec dekoracje rzeźbiarskie wykonane przez zakład „Zeidler & Wimmel” z Bolesławca - kwiaty ogrodowe (np. róże, dalie, pelargonie, hortensje) oraz gałązki drzew sosny i kasztanowca. Dekoracje malarskie wnętrz zrealizował malarz-dekorator Edmund Görtz. Konstrukcję schodów dostarczyła firma „Gustav Trelenberg”, a stolarkę okienną i drzwiową – firmy „Gebrüder Bauer” i „Julius Glier”.
Od 1947 roku dawny dom dyrektorów jako budynek mieszkalny był pod zarządem Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej, od 1951 roku – Wyższej Szkoły Rolniczej. Następnie pełnił funkcję dydaktyczno-laboratoryjną jako siedziba utworzonej w 1971 roku Pracowni Biologii i Biochemii Torfu Akademii Rolniczej prowadzonej przez prof. Stanisława Tołpę. Od 2006 roku jest własnością Politechniki Wrocławskiej. Po ukończonej w latach 2014–2016 rewaloryzacji, znajdują się tu pokoje biurowe, laboratoria i sale dydaktyczne Wydziału Architektury. (Opracowała dr inż. arch. Agnieszka Gryglewska)